Amanda Kitts wordt omringd door peuters als ze binnenkomt in het Kiddie Kottage Learning Center bij Knoxville, Tennessee. “Hallo allemaal, hoe gaat het met mijn kindjes?” vraagt ze. Al bijna twintig jaar is Kitts directrice van dit en nog twee andere kinderdagverblijven. Ze bukt om wat tegen een meisje te zeggen, en legt de handen op haar knieën. “De robotarm!” roepen een paar kinderen.
“Weet je nog hoe ik een hand moet geven?” zegt Kitts. Ze steekt haar hand naar voren en draait haar pols. Een jongetje strekt aarzelend zijn hand uit om haar vingers te raken. De enigszins naar binnen gekromde kunstvingers zijn bekleed met vleeskleurig plastic. Onder dit laagje zijn drie motortjes, een metalen geraamte en een heleboel geavanceerde elektronica verborgen. Het geheel eindigt in een witte kom, die halverwege Kitts bovenarm de stomp omsluit die overbleef toen zij in 2006 haar arm verloor tijdens een auto-ongeluk.
Maar in haar onderbewustzijn leeft een beeld voort van een complete arm, als een fantoom. Als Kitts denkt aan het buigen van haar elleboog, beweegt ze de fantoomarm. Zenuwimpulsen schieten van haar hersenen naar de armstomp waar sensoren ze omzetten in signalen die de motortjes aansturen: de kunstarm buigt zich. “Ik denk er niet eens bij na. Ik beweeg mijn arm gewoon,” zegt de 40-jarige Kitts. Ze gebruikt dit standaard model en daarnaast een experimentele arm die haar nog meer controle over de bewegingen geeft. “Na mijn ongeluk voelde ik me verloren. Maar nu zie ik het leven weer zitten, want de arm wordt steeds verbeterd. Ooit zal ik er zelfs mee kunnen voelen en klappen als er kinderliedjes worden gezongen.”
