Halfzeven in de ochtend. Mijn zoon van 4 trekt vanaf de rand van mijn bed zachtjes aan mijn arm. “Mam,” fluistert hij, “mag ik een spelletje doen op de computer?” Meteen dringt zich een naargeestig scenario op. Een kleuter die bij het ontwaken al aan gamen denkt, is dat geen voer voor pedagogen? Hij heeft de afgelopen tijd weleens gesurft op onschuldige kindersites. Wat als hiermee de kiem is gelegd voor een verslaving?
Wij vrezen voor het welzijn van onze gamende kinderen.
Volgens verontrustende mediaberichten worden ze niet alleen dik van urenlang klikken, tikken en scrollen, ze raken ook sociaal geïsoleerd en vertonen agressief gedrag. Daarbij komt dat kinderen geestelijk afhankelijk dreigen te worden van de aangename flow waarin ze geraken. Bovendien kan het langdurig binnenzitten achter een beeldscherm op latere leeftijd leiden tot medische klachten.
Wat te doen? Verbieden is zinloos. Games zijn overal, en een ouderlijk verbod vraagt om overtreding. Des te zinlozer wordt zo’n verbod nu het fenomeen de wereld verovert. Zowel het aantal spellen als spelers groeit in een overweldigend tempo. Volgens de jaarlijkse Global Entertainment and Media Outlook van Pricewaterhouse Coopers (PwC) bedroeg de omzet van de game-industrie in 2008 wereldwijd zo’n 35 miljard euro. PwC voorspelt dat de omzet de komende vijf jaar groeit tot vijftig miljard. Ook de Nederlandse gamemarkt zal explosief groeien, van 571 miljoen euro in 2008 tot 830 miljoen in 2013.
Gamen: schadelijk of nuttig? Geef hieronder uw mening!
Wat opvalt is dat alle mensen die iets tegen games hebben, zelf nog nooit een game
gespeeld hebben. Het enige wat ze zien is wat de media ze laat zien, of wat hun omgeving doet.
En zoals we allemaal wel weten laat de media alleen de meest relevante (lees: spectaculaire) beelden zien.
Bij de schiet partijen op de scholen in amerika word ook altijd gesuggereerd dat ze agressief werden van het gamen. Maar nooit hoor je wat de ouders deden, of de persoonlijke situatie van dat persoon.
Ik zelf speel regelmatig games, en doe dat ook vaak met vrienden.
De gedachte dat games mensen isoleren van anderen, slaat ook helemaal nergens op.
Iedereen die een beetje de gameswereld in de gaten houdt, weet dat er een hele zware nadruk ligt op het online gamen, oftewel samen spelen.
En het argument dat games agressief maken slaat ook nergens op. Ja, in veel games word geschoten, maar hebben dezelfde mensen die hier zo op afgeven nooit eens een woede uitbarsting, of een zware irritatie? In zo’n game kan dit perfect afgereageerd worden, en de enkele idioten die niet het verschil zien tussen nep en echt zouden gewoon opgenomen moeten worden, ipv een media stunt.
Hiernaast is ook meerdere malen gebleken uit onderzoek dat mensen die gamen vaak veel sneller kunnen nadenken dan niet-gamende mensen.
Trouwens wel eens een boek aan het lezen? De reden dat we boeken lezen is waarschijnlijk exact dezelfde als waarom er mensen gamen, om te ontsnappen aan de werkelijkheid.
Voor degene die denken dat ik een verslaafde ben die zijn “dope” wil verdedigen,
ik doe regelmatig aan motorcross, sport veel, en heb een vriendin waar ik meer tijd aan besteed dan aan mijn games.
mocht je een goed tegen argument hebben voor bovenstaande zaken, mail me gerust.
stoks.s@aol.nl
Toevallig was ik op beide lanparty’s aanwezig.
In het stuk wordt zelfs over mij en mijn man gesproken.
Wij, beiden 49 jaar, gaan 4 x per jaar naar lanparty’s
Wij gaan er heen voor de gezelligheid en zijn daarnaast lid van de Crew.
Ik moet zeggen dat de meeste “jongelui” niet 24/7 achter hun pc zitten daar terwijl dat de mogelijkheid daar natuurlijk volop aanwezig is (geen ouders die zeggen wat wel en niet mag)
Campzone ( de grootste outdoorlan) wordt gehouden in caravans en tenten etc.
Dit is een vakantie waar je ook toevallig je pc bij je hebt. Natuurlijk wordt hier ook gegamed maar daarnaast worden er heel veel buiten activiteiten gehouden.
Je kunt me namelijk niet wijsmaken dat als iemand naar een ponykamp gaat 24/7 met zijn of haar gatje op een pony doorbrengt.
Wij dus ook niet achter de pc, tevens wordt er vaak gezegd dat games veel agressie op roept, tja een enkeling daargelaten, maar de meeste agressie wordt in het spel afgehandeld en na het spel gaan de dames en heren gezellig een drankje drinken.
Allemaal vooroordelen van mensen die nog nooit een lanparty hebben bezocht.
Das mijn mening.
Ik ben van mening dat het gamen wat kinderen doen héél slecht is voor de ontwikkeling van de kinderen.
Als mens hoor je om te gaan in een wereld die van je verwacht dat je kan communiceren en weet wat omgangs normen zijn. Deze leer je door ze te beoefenen in de “reële” wereld.
Door te gamen ben je bezig in een virtuele wereld en is de interactie met andere verlaagd tot een minimum.
Tevens het feit dat in veel computer games geweld een normale zaak is, vind ik ook niet goed voor kinderen.
Kijk vroeger naar de power rangers, kinderen vonden het normaal dat ze iemand sloegen en wisten niet welke schade ze de ander aan deden.
Dan is mijn vraag wat voor idee een kind krijgt over geweld, oorlog en schieten als hij zijn computer game speelt waar het normaal is om anderen te vermoorden…
Educatieve software heb ik een neutrale mening over, het is niet goed en het is niet slecht, zo lang er ook een normale interactie is tussen mensen en het computer gebruik aan banden wordt gelegd tot een normaal en aanvaardbaar niveau.
En niet dat een computer het belangrijkste is voor een kind in ontwikkeling..
* Diepe zucht.. Het is zo vermoeiend. Hier komen toch op zijn minst intelligente mensen?
Volwassen mensen!? Als je computer spelletjes niks aan vind, Of ze zelfs vreselijk vind.
Loop er dan met een grote boog erom heen. Kijk ‘r dan niet naar. Maar ga NIET!! andere mensen de games niet gunnen. Andere mensen beleven er juist wel plezier aan, En
kunnen ze wel waarderen. Nederland gaat toch niet het type land worden, Waar straks 1 groep bepaald, Welke \informatie\ de mensen te zien en te horen krijgen? Het is toch complete waanzin als Nederland straks een land word, Waar films,kunst, muziek en
games verboden gaan worden? Omdat mensen met een xtreem, conservatieve houdng
ze \kwetsend\ en \aanstootgevend\ zien? Nederland is van IEDEREEN!! niet alleen van jouw. En nogmaals. Gaming is NIET schadelijk!! Regeringen die vannuit godsdienstwaanzin oorlogen voeren in ‘t oosten is pas schadelijk!
het “uiten” van ideeën (zoals films, muziek, kunst en games) in het openbaar, Als “kwetsend” zien en “aanstootgevend” zien. <- moest deze regel even corrigeren.
Waar ik me mateloos aan erger, Zijn al die conservatieve fundementalisten die het “uiten” van ideeën (zoals films, muziek, kunst en games) in het openbaar, Als “kwetsend” zien en “aanstootgevend”. En ze keer op keer proberen te verbieden. Moet Nederland dan echt een totalitaire dictatuur worden, Waar 1 groep bepaald welke informatie de mensen krijgen?
Ik dacht het NIET!! Ik game ook, En ik moet hier aan volwassen!! mensen gaan uitleggen, Dat het NIKS!! schadelijks is. Het is een hele normale bron van vermaak en plezier.
En er zijn games voor elke leeftijds catgergorie en smaak.
Ik vind het vreemd dat gamen altijd als iets slechts word gezien. Ik ken veel jongeren die gamen en vaak zijn ze veel vriendelijker en beleefder dan de meeste jongeren. Daarom vind ik dat jongeren die gamen eigenlijk veel socialer zijn dan jongeren die elke dag op stap gaan met hun vrienden. Vaak houden zij juist totaal geen rekening met andere mensen terwijl gamers dat wel doen.
“Meteen dringt zich een naargeestig scenario op.”
Ja, dan heb je zelf een probleem en moet je misschien maar eens naar de psych?
Gamen is de nieuwe boeman, zoals dat voor mijn generatie (30-ers nu) nog de TV was. Ook toen hoorde je zeggen dat kinderen te dik werden van teveel tijd voor de TV , dat al het geweld op TV kinderen aanzette tot geweld, dat kinderen niet meer genoeg samen buiten speelden, enzovoort.
Die kinderen die toen zo erg ‘bedreigd’ werden door de TV, zijn nu de ouders die zich ongerust maken over het game-gedrag van hun kinderen… En het lijkt mij toch dat mijn generatie redelijk goed is opgegroeid en over het algemeen een redelijk gezond en nuttig leven leidt.
Ikzelf was één van de kinderen met ouders die mij bewust van het gevaar van TV wilden afschermen. Wij hadden dan ook geen TV thuis. Resultaat? Ik stond ’s morgens op en het eerste wat ik deed was naar mijn boek grijpen. Als mijn ouders iets tegen me zeiden had ik dat maar half of niet gehoord omdat ik te diep in de wereld van dat boek verzonken zat. Als vriendinnetjes kwamen vragen om buiten te spelen zei ik vaak nee omdat mijn boek juist zo spannend was. Als tiener had ik al last van mijn ogen, en de oogarts zei dat dit kwam door ‘teveel dichtbij, niet genoeg veraf kijken’. Klinkt bekend? Toch heb ik nooit iemand horen zeggen dat boeken lezen schadelijk was.
Dit om maar te zeggen dat elk kind dat de behoefte voelt om zich op één of andere manier af te zonderen wel iets vindt om dit mee te doen.
Misschien is er toch nog iets van de TV-angst van mijn ouders op mij overgegaan, want als ik zou mogen kiezen tussen een kind 4 uur TV laten kijken op een dag, of 4 uur laten gamen op een dag, dan weet ik het wel. Door te gamen leert een kind toch nog bepaalde vaardigheden (zoals al in verschillende eerdere reacties aangehaald) en met de huidige online games is er ook nog wel een vorm van sociaal contact.
Uiteraard blijft een gezonde mix van afzondering en echt sociaal contact, beweging en stilzitten, pure ontspanning en educatief verantwoorde bezigheden, …, … aan te raden.
En daar is dan een belangrijke taak voor de omgeving van kinderen (maar ook volwassenen, want kinderen zijn niet de enigen die ten prooi kunnen vallen aan een game-verslaving) weggelegd. Ik ben ervan overtuigd dat kinderen waarvan de ouders hen genoeg stimuleren om andere dingen te doen, die balans wel vinden.
Misschien is dat wel het probleem, misschien hangt mijn generatie teveel voor de TV om hun kinderen te stimuleren om naast het gamen ook andere hobby’s en nuttige bezigheden te vinden?
Wij hebben een gezinshuis en vangen 4 kinderen (in de leeftijd 8,10,12,13) op. Ook bij ons wordt gegamed soms voor de jongste simpele games op spelen.nl maar door de oudste 3 wordt ook WoW gespeeld. Bij de jongen van 12 beginnen zich nu, terwijl ze maar 1 uur per dag mogen wowen, tekenen van verslaving te vertonen. Op het moment dat zijn tijd erop zit dan gaat ie zitten mokken en vervelend doen tegen alles en iedereen.
Op het moment dat je ‘m daarop aanspreekt kun je een grote mond krijgen ook woorden als discriminatie vliegen dan om je oren. We denken er dus over om toch het PC gebruik te gaan beperken.
Ook zien we dat de kinderen zodra ze achter een PC of TV plaats nemen min of meer veranderen in een soort Zombies, ze kunnen in mijn ogen niet meer normaal communiceren met ons of met elkaar.
Persoonlijk denk ik dat gamen soms voordelen heeft maar veel nadelen en ik moet het danook eens zijn met het nutteloze tijdsverdrijf van het gamen en televisie kijken, alleen is nu mijn vraag hoe krijg je kinderen van deze generatie aan iets anders want alles is SAAI en DOM. Buitenspelen is voor watjes, lezen dat doe je als je naar bed gaat, dus als iemand iets weet. Graag!
Ik ben 25 jaar en herken Daniel V. erg goed in zijn verhaal, ik heb de game revolutie hetzelfde meegemaakt. Ik ben er mee opgegroeit en het was voor mij al snel mijn favoriete hobby. Zoals al meer gezegd is is het nooit goed om dingen TE veel te doen, kijk maar is op tv naar “help mijn man heeft een hobby” bijvoorbeeld. Ik heb verschillende hardcore game-parties bijgewoond en speelde minimaal 5 uur per dag verschillende games.
Gamen heeft zijn voor en nadelen. Ik kan zeker zeggen dat ik erg verslaafd ben geweest aan gamen. Tegenwoordig gamed iedereen wel is of weten ze op zijn minst hoe het eruit ziet, het is een erkend werkwoord geworden wat wel is anders is geweest. Vroeger was je vaak meteen geek of nerd, tegenwoordig vragen ze meteen wat je dat precies speelt. Maar hoe raakt iemand dan verslaafd? En waarom zou iemand er zo veel tijd in stoppen? Mij is opgevallen dat, afhankelijk van het type spel, er 3 factoren zijn die de mens er toe kan zetten de digitale wereld boven “real life” te kiezen, Sneller contact met anderen, Sneller succes en daardoor sneller aanzien. Waarom real life als het ook zo kan? Deze 3 factoren zijn vaak de reden veel tijd in de game te stoppen.
Extreem gamen is goed voor je engelse taal en misschien ook je reactie vermogen maar dat heb ik nog niet onderzocht. Het is vooral erg gezellig en het geeft een kick, niet zoals drugs maar meer als scoren in een belangrijke voetbal wedstrijd. Sporen bloedige games aan tot geweld in real life? Absoluut niet, ik heb dagen lang met duizenden mensen in een hangar of op een camping (campzone.nl) zitten gamen en nog nooit (in de afgelopen 10 jaar) ook maar enige agressie of geweld meegemaakt. Ik ben er zelfs van overtuigt dat het meer een goeie manier van afreageren is. Laat je deze mensen 10 dagen nijntje naar de dierentuin spelen, denk ik dat ze op de elfde dag elkaar de hersens in slaan!
Niks negatiefs? Oh jawel, vooral geestelijk, ik heb mensen dagen lang niet zien slapen (of even met het gezicht op het toetsenbord), paranoide zien worden uit frustratie. Ik heb zelf wel is 6 uur lang zitten schieten en merkte dat ik in mezelf tegen mezelf ongecontroleerd begon te praten en een koortgevoel kreeg, wel is een koortsdroom gehad? Lichaamlijk: RSI natuurlijk, rugklachten, ondervoeding, uitdroging, oedeembenen, vertraagt bijstellen van de ooglenzen (verraf/dichtbij). En epileptische aanvallen. Laat mensen met epileptie a.u.b. nooit te lang naar flitsende beeldschermen kijken, een vriend van me is op zijn 25e dood naast zijn pc gevonden nadat hij bij een grand-mal (epileptische aanval) zijn tong kapot beet en stikte in zijn eigen bloed. Ik ben student verpleegkunde en misschien wordt dit een van mijn onderzoeken.
Geniet maar game met mate,
Ik ben een moeder met een zoon van 13 jaar oud. En natuurlijk wordt erbij ons thuis gegamed, multiplay en online. Mijn probleem is welk spel en hoelang. Wat zijn er toch vreselijke agressieve spelen. Zo veel aanbod in schiet games, als of er niets anders gespeeld kan worden.
Voor de lol oorlog spelen. Voor de lol iemand z’n kop eraf blazen. Dat is toch niet normaal. Het hele wapenarsenaal kennen ze en ook welk wapen het ergste effect geeft. En vooral de nieuwe games laten dat dan zeer realistisch in beeld zien. En ik vind dat echt wat anders dan met een geweer buiten de held uithangen.
De vrienden van mijn zoon spelen heel veel schietgames en daarbij maakt het leeftijd advies van de games niet uit.
Bij ons komen er geen schietgames in huis. Maar de strijd wordt moeilijk. Want zijn oplossing is dan om bij z’n vrienden te gaan gamen (in het weekend)
Gamen is wat mij betreft prima, maar niet langer dan een uur per dag. Maar om lol te beleven aan martelen, schieten, bombarderen, steden opblazen en de terrorist uit te hangen. Echt niet!
Games zijn de heksen van de 21e eeuw. Als er wat fout gaat met een kind is het nu automatisch dat hij wel te veel spelletjes had gespeeld.
Gamen is zeer nuttig voor de ontwikkeling van kinderen: Het verbeterd het gezichtsvermogen -de ogen weten veel beter wat te doen met de beelden die ze binnen krijgen- , het versnelt het reactie vermogen (Mijn reactie snelheid is veel, veel beter dan de niet gamers uit de klas), mensen zeggen wel dat kinderen in een “sociaal isolement” komen, maar dat is de reinste onzin! Ik speel (bijna) alleen maar mutiplayer spellen, ik zit ook bij een community en twee maal per jaar gaan wij met iedereen die wil paintballen. Door het gamen heb ik ruim 150 mensen leren kennen die ik anders nooit had ontmoet; Ik heb mijzelf vanaf mijn 6e Engels geleerd zodat ik de spelletjes (die toen alleen nog maar in het Engels waren) kon begrijpen. Ik heb nu nog steeds een veel grotere woordenschat en kennis van engels dan leeftijdsgenoten en vaak zelfs ook dan volwassenen.
Natuurlijk mogen wij onze ogen niet sluiten voor de eventuele gevaren van de games. 4 jaar is redelijk vroeg, maar dat is misschien wel normaal voor de kleuters van nu? Ik zou zeker tot een jaar of 8-10 mijn kind meer buiten willen zien dan achter de computer.
tl;dr: Gamen stimuleren, maar heel goed opletten dat het niet uit de hand loopt met de tijd die er aan besteed wordt. En maak voor uw kind duidelijke en redelijke afspraken, met vooraf afgesproken straf als de regels worden overtreden. Hiermee heb je het beste van beide
Ach, zo kan je bezig blijven. Alles is slecht, van gamen raak je sociaal geïsoleerd, van pepernoten krijg je kanker en ga zo maar door.
Gamen is wat dat betreft net als alcohol: Geniet, maar met mate. En idd, mensen die zich via games afzonderen zullen dit sowieso wel doen. Uit eigen ervaring moet ik ook zeggen dat het vanzelf wel minder interessant wordt, op een bepaald moment heb je het wel gezien met de games.
En in dit geval, zolang dat kind nog gewoon vraagt of ie mag gamen zal er nog wel niet zoveel aan de hand zijn. Als je met een auto met kinderen langs een gele M rijdt van een bekende fastfoodketen, dan zullen de meeste ook wel vragen of ze daar gaan eten. Om ze dan direct verslaafd te noemen gaat ook een beetje ver niet waar?
Tot slot nog een tip voor ouders: leer kinderen van de meet af aan wat de grenzen zijn! Nee is ook een antwoord.
Ik vind niet dat gamen nutteloos tijdverdrijf is, maar er zijn natuurlijk mensen die het overdrijven. Het is een feit dat sommige mensen gewoon TE lang spellen spelen, maar zoals hiervoor ook al gezegd is, zijn spellen niet verslavend, maar er zijn mensen die verslaafd raken.
Mensen die zich via games afzonderen, zouden dat zonder games wel op een andere manier doen. Dit ligt aan de mensen, die zelf kiezen wat ze gaan doen, en niet aan de games of de mensen die die maken en/of verkopen.
Verder, over de mensen die “geweld uit games kopiëren”, die zouden dat anders uit films, boeken, of gewoon van het nieuws doen, dus dat vind ik geen argument games te verbieden of te minderen.
Ik studeer diergeneeskunde en ik heb inderdaad ook al geluiden gehoord over games waar men operaties mee kan trainen en tegen de voordelen is natuurlijk niets in te brengen: in de virtuele wereld kan je een patiënt net zo lang doodopereren tot je het onder de knie hebt. Hetzelfde geldt voor andere beroepsgebieden: veiligheid voorop.
Over de bezwaren dat het lichamelijk slecht voor je is: het is een stuk veiliger dan bijna alle andere dingen die mensen zouden doen voor vermaak (voetballen, fietsen, etc), dus dat vind ik ook geen argument. Ik bedoel niet dat dat eerder verboden zou moeten worden, maar een vergrote kans op blessures bij gamen is gewoon onzin.
Dus de games hebben wat mij betreft geen schuld. Ouders zouden er voor moeten zorgen dat hun kinderen sociaal en gezond blijven, en deze dingen sluiten het spelen van games niet uit.
Je kunt games niet verbieden, je moet je kinderen gewoon behoorlijk opvoeden.
Ik vind de vraag erg polariserend, zeker gezien sommige reacties. Games “zijn” niet verslavend, sommige mensen kunnen er aan verslaafd raken. Net als sommige mensen verslaafd kunnen raken aan sporten, koffiedrinken, sex, alcohol, boeken lezen, tv kijken, roken, shoppen, (moet ik nog even doorgaan?).
Er kan ook niet zwart/wit antwoord op gegeven worden (ondanks sommigen dat wel wensen te doen) gezien de diversiteit van games. Er zijn managementgames, opleiding games, games specifiek voor volwassenen, games voor kleine kinderen (Dora), geweldadige en geweldloze games, puzzels, simuliaties, actie noem maar op.
Er staan gelukkig ook mooie teksten tussen die mensen en hun (game)hobby in hun waarde laten. En ik ben het met veel reacties eens en zeker met een tekst dat alles waar “te” voor staat niet goed is.
Afsluitende met de tekst waar ik mijn game-kolumn in de PC-Zone Benelux altijd mee afsloot:
Game On!
was getekend [PCZB} El_Hobbes
@ cathelijn
Dat zegt meer over opvoeding en sociale omgeving, dan over games en goede dan wel slechte invloed daarvan. De problematiek die jij beschrijft, waar ik me wel in kan vinden, heeft geen directe oorzaak in de games zelf.
Trouwens, Mario Kart is Nintendo exclusive en kan je niet op een iPhone vinden
Zie op deze blog mijn mening,gedeeltelijk over gamen – maar ook over het materialisme in het algemeen. Ik mag dan 19 jaar zijn, maar naar mijn idee is er al zoveel veranderd. De kids van deze tijd krijgen werkelijk alles, het woord ‘nee’ kennen ze niet…
http://www.cathelijnpaling.blogspot.com/
een groot deel van de kindertijd bestaat uit het onwikkelen van fantasie. uit deze speelwereld ontstaat later het sexuele gedrag. kinderen kunnen zelf deze archetypes ontwikkelen ( jij was de boef en ik de held, en toen was zij een prinses, vooral in de verleden tijd) of deze ontstaanswereld kan worden aangestuurd door volwassenen ( de ouders) maar nu ook wildvreemde volwassenen die films maken of games.. misschien is het interessant om te kijken wat het verschil is in creatief gedrag dat en hoe het groeit… de essentie van veel games is bijvoorbeeld vaak je kick halen, een level halen, scoren..(hoeveel kan je klaarkomen) je kunt erover nadenken of dat erotisch gezien je keuze is of dat je dat armoedig vindt ik denk dat het toch vooral de ouders zijn die de juiste mix moeten bepalen. bekijk de denkwereld van de creatief die je zo intiem met je kind laat omgaan.. zou je haar of hem laten oppassen op je kind???
Ik kwam voor het eerst in aanraking met gamen toen ik 12 jaar oud was. Het waren toen nog packman-achtige spelletjes. De games van tegenwoordig zijn zeer realistisch met de beelden en situaties. Het gevaar bestaat volgens mij in het feit wanneer kinderen hun vlucht nemen in het gamen. Ze kunnen dan in een soort surrealistische wereld ‘ronddwalen’, daarbij ook nog met andere kunnen gamen en zo als het ware hierin ‘onderduiken’.
Het gamen op zich is volgens mij niet verkeerd mits: de games niet gewelddadig zijn en ze hier geen dagvulling van maken.
Ik ben het met de meeste positieve reactie’s eens , het is vooral belangrijk dat kinderen
zoveel mogelijk verschillende prikkels krijgen , wat mij betreft hoort gamen hier ook bij.
Mijn jongste dochter (11) heeft pas haar eerste labtop gekocht , ik vertrouw erop dat ze het niet te gek maakt met gamen, tot nu toe blijft het vooral bij habbohotel e d.
Natuurlijk hou ik wel in de gaten hoe zij zich verder gedraagd ,maar dat doe je als ouder vanzelfsprekend.
Ze moeten zich ook bewust zijn dat het in de echte wereld er wel wat vriendelijker aan toe hoort te gaan.
Ik ben 26 jaar en game al van mijn 6 jaar. Ik ben dus opgegroeid met de industrie en heb de evolutie meegemaakt. Ik ben van mening dat games in mijn kinderjaren veel onschadelijker en onschuldiger waren dan vandaag de dag. Een game die veel furore had veroorzaakt vroeger was Mortal Kombat III vanwege the blood & gore.
Als je vandaag de dag die game vergelijkt met Gears of War, merk je snel een groot verschil. Die bevat ook blood & gore, maar echter wel op grafisch gebied veel gedetailleerder als vroeger.
Daar waar RPG vroeger in excelleerden, verhaal, complot & characters gemixt met simpele graphics, gingen gepaard met een grote persoonlijke fantasie, noem het de persoonlijke toegevoegde waarde. Vandaag de dag echter leiden deze soort games aan de nieuwste criteria: graphics. Gamers willen waar voor hun geld, de evolutie van de game markt wordt gekoppeld aan de vooruitgang van de graphics. Hierdoor verliezen veel games aan oorspronkelijke kwaliteit die niet gebaseerd was op graphics als hoofdcriteria. Graphics zijn helaas vandaag de dag een cruciaal element die de eindwaarde van een game zal bepalen.
Door de ijzersterke graphics vandaag de dag vervaagt die lijn tussen realiteit en virtuele realiteit. Zoals ik in het begin zei, ben ik hiermee opgegroeid. Ik wist vroeger goed genoeg dat ik een game aan het spelen was, het zag er gewoonweg niet uit. Vandaag de dag echter, verbazen sommige games mij met hun grootheid en virtuele weergave van een virtuele wereld. Er blijft weinig plaats over voor fantasie, hierdoor vervaagt die lijn… en kan ik best aannemen dat de hedendaagse jeugd hier zeer gevoelig voor kan zijn in bepaalde omstandigheden zoals problemen thuis, op school, social network pressure, etc.
Ik ben echter uit ander hout gesneden, ik ben resistent voor die gevoelige content. Ik heb de game industrie zienderogen zien evolueren. Het is niet omdat ik in Gears of War dolgraag een Locust (= vijand) doormidden zaag om vervolgens met mijn shotgun een andere gedownde Locust zijn kop eraf te golfen, om dan rap de shotgun om te ruilen voor een Boomshot (= rocket launcher) die op de grond ligt, waarmee ik 3 inkomende vijanden in 1 seconde omtover tot een heerlijk pitta festijn… -neemt adem- dat iemand mij mag adresseren als potentieel gevaar in de samenleving, want dat ben ik echt niet. Ik aanschouw mezelf als een eervol ethische volwaardige mens die zijn plaats kent in samenleving en de gehanteerde wetten, zowel morele als geschreven, respecteert om andermans vrijheden niet te ontnemen en mijn eigen vrijheid niet in het gedrang te brengen.
Toch begrijp ik enigszins uw standpunt, omdat ik ook mijn twijfels heb over de invloed van de hedendaagse games op de hedendaagse jeugd. Wanneer een kleine jongen van nog geen 10 jaar zonder toestemming de auto neemt van de ouders om een rondje te gaan rijden zoals in GTA, dan stel ik mij de vraag: “What the fuck happened?” Hoe kan zoiets nu in godsnaam gebeuren? Ik speelde dolgraag GTA2 en heb nooit gedacht aan zo een zotte stunt. Ik laat het oordeel over aan de experts, maar hoop van harte dat deze ons eerder aanleren hoe we de hedendaagse jeugd moeten laten omgaan met de hedendaagse games, ipv hoe we de industrie moeten tackelen met overbodige wetten, restricties e.d. Want de laatste optie, is in strijd met mijn persoonlijke vrijheid. De vrijheid waar ik die blood & gore games kan blijven spelen. Daar waar ik als kind dolgraag een RPG speelde met een tiener in de hoofdrol, speel ik vandaag de dag graag zulke games.
~ These were my 2 cents
Volgens mij schuilt het gevaar in het gevoelsdood worden voor extreem geweld wanneer je dagelijks geweldvolle games speelt of films kijkt. Dat vind ik onrustbarend. De potentie van games is toch veel groter dan geweldadig alleen, maardan moeten die games populair worden en dat zijn ze niet. Menen zijn geobsedeerd met waar ze bang voor zijn. Niet doen dus als je geestelijk normaal wil blijven!
De laatste tijd zie ik in het onderwijs steeds meer ’serious games’, dus spellen met een educatief doeleinde, opkomen. Spellen zijn zo een verrijking voor de lesstof en bieden sommige leerlingen een kans uit te blinken waar ze normaal niet zo hoog scoren, puur omdat de lesstof nu op een andere manier dan in een boek of door de stem van de leraar aangeboden wordt. Het mag inmiddels als bewezen worden geacht dat niet iedereen op dezelfde manier leert en ik ben van mening dat serious games daarom ook zeer nuttig kunnen zijn. De ideale lesstof is een mix van werkvormen en daar horen ict en games dus zeker bij!
ahaha, hoezo geen beweging…ik heb zelf geen spelcomputer oid maar zou t graag willen. idd ivm mogelijk te lang doorgaan en niet kunnen stoppen, dat is en blijft risico met alles…ook als je gaat sporten en het is erna gezellig in de kantine, dan kan je net zo goed de tijd vergeten…maar op beweging terug te komen, we speelden laatst met een hele groep Wii, alleen al van de slappe lach die een hoop feromonen veroorzaakt ter ontspanning hadden we ook gigantische buiktraining, wat hebben we alleen al een spierpijn gehad van het lachen, giga gezellig, alles behalve een sociaal isolement, springen en zelfs meespringen uit plezier en enthousiasme als een ander aan de beurt was! zowel inzicht, reacties, analytisch vermogen, creativiteit, vanalles wordt er mee gestimuleerd.
het is een deel van de maatschappij gaan uitmaken. hou je mensen ervan weg, dan zullen ze misschien juist in een soort van isolement raken omdat ze er niet over kunnen meepraten, niet weten wat t is enzo…net vanuit welk perspectief je het bekijkt dus, door welke bril, of op welk scherm hihi
Maar overal zitten wel do’s en don’t aan vast, voors en tegens…als je balans vindt is er niets aan de hand. Tegenwoordig is het moeilijk om om technologien heen te gaan zoals een computer, een spelcomputer, mobiele telefoons…het is maar net hoe je er tegenaan kijkt
groetjes Holly
Ik vind gamen een gevaar voor mezelf omdat ik moeilijk kan stoppen.
Het is iets wat steeds maar doorgaat en dan heb ik eind van de dag niet de dingen gedaan die ik eigenlijk wilde doen.
Best een groot nadeel dus!!
Ik zou het fijn vinden als op alle games een tijdslimiet zit (bv zelf in te stellen), want als ik er even tussenuit gerukt ben, dan is de verslavingsapathie ook weg.
Computerspelletjes zijn m.i. zeer verslavend. Onze kinderen worden hierdoor steeds eenzamer en associaler. Computergames bezorgen hun een moeilijke toekomst door gebrek aan handvaten, die ze later hard nodig blijken te hebben. Dan komen ze in contact met hun medemensen en daar ontsporen ze.
Als docent probeer ik het gebruik van games te integreren in de lesstof. Immers, ik kan de stof droog aanbieden, maar als de leerlingen actief aan de slag gaan met de kennis door het toe te passen in bijvoorbeeld een game dan wel een gewoon bordspel, dan blijft de stof stukken beter hang. Grappig is het ook om te horen hoe leerlingen bij terugkoppeling van bepaalde lesstof op de proppen komen met wat ze in games zijn tegengekomen. Ze zijn dan ook verbaasd dat ik weet waar ze het over hebben, dit omdat
zelf een fervent gamer ben. Toch probeer ik wel altijd te zoeken naar games met een meerwaarde. Daarom vind ik spellen als Simcity en tycoon spellen geweldig, door het extra dat er in het spel steekt.
Anderzijds zie ik ook de nadelen van gamen. Kinderen die geobserdeerd zijn door het schermpje en zich daardoor afsluiten van de buitenwereld of te laat gaan slapen en daarom niet mee kunnen komen in de lessen. Maar het merendeel van de kinderen kunnen hun tijd goed verdelen.
Naar mijn mening kan je van games best veel leren. Behalve een snel reactievermogen, heb je ook andere voordelen. Ik heb bijvoorbeeld op mijn achtste al engels leren praten dankzij Pokémon
Nu op school heb ik daar nog steeds heel veel voordeel van, ik haal zowat alleen maar negens. Ik heb ook geleerd hoe het verloop van een maancyclus verloopt (hoe de verschillende manen eruit zijn en hun namen) dankzij het spel Persona en zo kan ik wel meer voorbeelden op noemen. En zo leer je allemaal kleine feitjes die je anders misschien nog niet wist en tot nu toe heb ik dat allemaal heel interessant gevonden. Gamen is ontspanning net zoals sport. Je loopt wel eerder blessures op van sport dan van gamen dat geef ik toe, haha! Ik vind gamen dus niet echt schadelijk. Ook dat non-sociale aspect ervan is toch niet zo erg. Ontspannen wil je toch ook niet altijd met meerdere mensen? Ik zie mensen heel vaak in hun eentje hardlopen. Een balletje trappen tegen de muur doet men ook vaak alleen. Mensen in het zwembad zwemmen ook vaak in hun eentje baantjes. Bij al deze sporten is het mogelijk om dat samen met iemand te doen maar geen vereiste en dat is net zo met gamen. Laatst ging ik samen met twee van mijn vrienden lekker een middagje gamen op de ps3. Diezelfde week was ik ook uitgenodigd om bij mijn vriendin, samen met haar broertje en zusje te spelen op de Wii. Vaak speel ik ook gewoon alleen een spelletje. Ik zie dus totaal geen problemen dat mensen zich sociaal afzonderen, dat kan je met alles.
IBM heeft een studie gedaan een tijdje geleden en indien ik correct herriner kwamen ze tot de conclusie dat personen die online games spelen en een clan runnen betere managers zijn.
Dit is de link naar hun report http://domino.watson.ibm.com/comm/www_innovate.nsf/pages/world.gio.gaming.html
Gamen heeft twee kanten.
Het is zeer leuk als hobby en het werkt verslavend,
Gamen als verslaving is een beetje het ondergeschoven kindje onder de verslavingen.
Er wordt niet genoeg voorlichting in gegeven, omdat we pas de laatste tijd op de hoogte raken van de uitwerkingen van te langdurig gamen.
Het is wel weer erg makkelijk om hier zeer verwijtend over te spreken en veel moeilijker om hier een correct gebruik aan te stellen. Neem elke willekeurige verslaving!
Roken, drank, wiet, xtc, gamen: Allen zijn leuk om te doen, geven een geweldige ervaring (soms iets minder..), maar bij allen is de verslavende uitwerking afhankelijk van de toegepaste hoeveelheid en regelmaat. Dus, de verantwoordelijkheid van de gebruiker staat centraal. Kinderen staan nog onder de verantwoording van de ouder of begeleider en die zullen dan ook de maat aan moeten geven.
Echter zullen zij dan wel op de hoogte moeten zijn van de positieve en negatieve uitwerkingen van deze producten. In dit geval dus: “GAMEN”
Bij de aanschaf van een game zit dan ook meestal maar een zeer beperkte waarschuwing of uitleg over de verslavende werking hiervan.
Ik ben zelf ook een Gamer, Eerst was 5 tot 10 uur per dag niks geks, zelfs regelmaat te noemen. Je sociale leven groeit online en neemt af in “reallife” (werkelijkheid)
Gespreksonderwerpen op feestjes & visite bestaan dan ook uit games en de daar bijhorende gametermen! Je bouwt met je gameomgeving een isolement op.
Het is iets leuks, wat je deelt met vrienden!
Die nodigen je dan ook vaak uit voor een game–GEZELLIG!!! Met de voicechat erbij nog leuker. Het geeft je een positief gevoel. Je denkt er de hele dag aan–> ook op je werk!
Je kan niet wachten tot je weer kan gaan gamen. Je leven draait om games en je vriendennetwerk binnen die virtuele wereld. Deze wereld is minder avondtuurlijk en het wordt dan ook moeilijker om hier (reallife) iets leuks te gaan doen. Je ziet ook vaak dat men minder om kleding gaat geven–snel gaat eten(even tussendoor)–slecht of kort slaapt–Drugs gaat gebruiken om het vol te houden en om te relaxen tegen de frustratie!
Al met al een gevaarlijke en zeer onderschatte verslaving!
Maar!!!,….
Met een de regel: “Geniet, maar …met maten!” kom je een heel eind.
Bepaal zelf hoeveel jij van jezelf mag gamen op een dag. Stel hieraan een maximum.
Vraag eens aan een stel NIETgamers wat zij hiervan vinden. Geeft je een goede kijk op de regelmaat & langdurigheid van je gebruik . Zelf vind je het nooit lang namelijk. Kan niet lang genoegd, want je bent toch nooit klaar!!
Ouders spelen hierin een grote rol bij kinderen die nog niet sterk en wijs genoegd zijn omhierin een beslissing te nemen.
@ Peter Ludden
“Tel daarbij op dat de industrie er alles aan doet om er meer geld aan te verdienen…”
En dat gebeurt niet bij talloze andere commerciele producten en diensten? Dat is geen argument tegen gamen wat je daarbij naar mijn idee geeft, maar meer een frustratie dat het commerciele model (gedwongen) veranderd zoals ik dat bij vele andere gamers zie. Development kosten, verwachtingen van spelers waaraan hedendaagse games aan moeten voldoen en (online) mogelijkheden zijn enkele redenen om over te gaan om het model te veranderen. Er ligt meer aan ten grondslag dan enkel geld verdienen, hoewel dat zoals bij elk commercieel product wel het einddoel is. En dat is niet per se slecht. Daarbij wil ik ook nog opmerken dat juist dit model ook mogelijkheden opent: waar je vroeger 60 euro moest betalen voor een spel, kun je nu vaak goedkoper dan wel helemaal gratis instappen. Je mist dan opties, maar kan wel van een spel genieten en langer oordelen of je het geld waard vindt.
Gamen als begrip moet misschien verdeeld worden in solo gamen en samen gamen. Denk bij samen gamen maar aan het succes van de Wii.
Een aantal Wii games kan en zal nog wel door jong en oud gespeeld kunnen of willen worden. Zodoende heeft deze vorm van gamen de vroegere bord -en kaartspellen enigszins vervangen.
Solo gamen heeft als nadeel dat dit binnen het gezin kan leiden tot een verarming van de sociale omgang.
Vooral de huidige spellen (X-Box/Playstation) worden binnen het gezin vaak alleen gespeeld, en de gamer zelf bevindt zich in een virtuele wereld, waardoor deze de reaiteit vergeet.
Vooral de gewelddadigheid van de computergames geeft aanleiding tot de vraag of deze niet verboden zouden moeten worden. Een goed voorbeeld is het niet voor de huidige jeugd.
Dus mijn conclusie is: Gamen is schadelijk.
Het valt niet te ontkennen dat gamen verslavend kan zijn en nadelen heeft. Echter moet men niet geloven wat er veelal in de media verteld wordt: gamen is een van de schadelijkste bezigheden, gewelddadige games zetten mensen aan tot geweld. Deze dingen leest men nu eenmaal graag, dus zal de media het ook niet schromen deze dingen mede te delen. Neem een game als GTA, wat aanzet zou hebben gegeven tot schietingen op scholen. Wanneer men dit zeer kleine aantal incidenten vergelijkt met de miljoenen die dit spel spelen, kan men onmogelijk de conclusie trekken dat dit spel hier ook maar iets te maken mee heeft gehad.
Daarnaast is het ontbreken van sociaal contact ook veelal van vroeger. Tegenwoordig wordt er meer en meer nadruk gelegd op het online spelen niet alleen tegen anderen maar ook met anderen, waarbij communicatie centraal staat. Hoewel face-to-face sociaal contact wellicht beter is, is dit toch zeker ook een vorm van sociaal contact.
Het blijft wat mij betreft zeker wel gewenst dat op kinderen toezicht wordt gehouden door de ouders. Men moet natuurlijk geen 6 jarige een spel geven met een rating van 18+, dit doet men met films toch ook niet. Ook moeten ouders hun kinderen zeker niet te lang laten spelen, want het gevaar van een verslaving is altijd aanwezig. Wanneer ouders ook met de kinderen de spellen spelen, denk ik wel dat deze kans erg verkleind wordt.
Ik denk ook dat kinderen, vooral de wat jongere kinderen, erg veel baat van spellen kunnen hebben. Er zijn zeer veel educatieve spellen beschikbaar waarmee kinderen bijvoorbeeld engels kunnen leren, maar ook leren logisch nadenken dmv het oplossen van puzzels bijvoorbeeld.
Ten slot is gamen natuurlijk minder goed voor de gezondheid dan bijvoorbeeld een stukje gaan hardlopen of buiten spelen en minder nuttig dan sneeuwruimen voor mijn oudere buurman. Maar als ik zou moeten kiezen of ik mijn kind ’s avonds voor de tv zet, een of ander boek in handen duw of een uur of twee een educatief spelletje laat spelen, zie ik geen probleem, zolang dit niet meerdere uren per dag zal zijn en wat mij betreft ook nooit ’s ochtends (ook geen tv oid). Persoonlijk zou ik regelmatig ook mijn 1,5 uur liever besteden aan een game dan een film, bijvoorbeeld. Zeker nu games steeds meer van de gamer vergen op intelligent niveau en steeds vaker een verhaal hebben dat mee kan doen met dat van films.
Kortom: zolang gamen niet ten koste gaat van werk of school, maar in de plaats van een ander plezierig tijdsverdrijf komt, en er enige adulte supervisie aanwezig is, is er weinig mis met gamen
Als je het over gamen hebt heb je ook over al het computergebruik en wat al niet meer aan nieuwe electonica. In een wereld waarin we zuinig moeten omgaan met energie lijkt hier geen rem op te zitten. Er komt steeds meer en het verbruikt veel. Kijk hoeveel mensen het gebruiken? En hebben we alles nodig? Dit zal ouderwets klinken, maar volgens mij is er heel veel verspilling op deze manier. Ik heb zelf een elektroallergie, dat houdt in dat je overgevoelig reageert op straling van apparaten, zendmasten van telefonie e.d. Dit is geen verzinsel. Helaas. Ik voel branderige plekken in mijn benen als ik achter de computer zit (beperk het zoveel mogelijk) en heb veel medische klachten, die na aanpassingen in mijn huis zo goed als verdwenen zijn. Het is dus schadelijk voor de gezondheid. Niet iedereen beseft dat. Het gaat er dus om hoe je het gebruikt. Alles met mate, het is toch niet meer weg te denken, maar de omvang die het nu heeft is alarmerend.
De stelling daagt uit tot het geven van een zwart-wit antwoord. Volgens mij zit de zaak echter niet zo zwart-wit in elkaar; namelijk dat gamen naast een potentieel verslavend karakter een leuk tijdverdrijf kan zijn waar je allerlei (sociale) vaardigheden opdoet.
Om te beginnen over mezelf, 30, WO+ afgestudeerd en fulltime werkend. En gamer, sinds ik me kan herinneren. Mijn vriendengroep idem, hoogopgeleide, hardwerkende, sociale, gamers. Niets mis mee dus.
Tegelijkertijd worden we vaak geconfronteerd met het stigma dat je agressief wordt van games. Los van dat dit afhankelijk is van welke ‘game’ je speelt (weinig moord-inspiratie in Sudoku), is dit verder afhankelijk van de spelletjes spelende persoon. Tuurlijk is het makkelijk om te stellen dat iemand die een geweldadig spel speelde en vervolgens een moord pleegt het spel de schuld te geven. Dit, terwijl in de middeleeuwen, toen er nog geen games waren, geweld aan de orde van de dag was en we vrouwen nog in de fik staken om te checken of het heksen waren.
Terug naar de vraag of games schadelijk of nuttig zijn. Ik zie het zoals alles in het leven; teveel van vrijwel alles is uiteindelijk niet goed voor je. Kinderen ‘beschermen’ tegen games is zinloos, je laat ze daarmee een achterstand opbouwen ten opzichte van hun leeftijdgenoten en vroeg of laat krijgen ze daar vanzelf ook last van. Kinderen beschermen tegen teveel game-uurtjes kan ik me dan wel iets bij voorstellen. Ik zie in mijn omgeving veel ouders die een eierwekker-regeling hebben met de kids en daar voel ik voor eventuele eigen kinderen ook wat voor – net als voor televisie-uurtjes bijvoorbeeld.
Overigens zegt Jan Hamer dat games in zijn opinie schadelijk voor zowel de lichamelijk als geestelijk en ook nog eens dat het niet nuttig is. Nou meneer Hamer, zonder games had ik mijn geest niet zo fijn kunnen ontspannen en scherpen tegelijk in een tactisch, strategisch of gewoon leuk spel of bijvoorbeeld de mensen over de hele wereld leren kennen die ik nu ken. Als het alternatief een boek lezen, tv kijken, eten met de vrouw, uitgaan, een bioscoop bezoeken, theater, studie, werk .. etc etc moet zijn. Helaas, ook dat doe ik allemaal. Zoals ik al begon, het is niet zo zwart-wit. Voor miljoenen mensen is gaming tijdverdrijf, gewoon naast al het andere wat je zoals doet. Het stigma dat games voor puisterige a-sociale en ontspoorde (vooral wit-uitgeslagen) pubertjes is, is niet alleen verouderd maar ook wereldvreemd.
Veel games trainen alleen het reactievermogen en dat leidt bij intensief gebruik logischerwijs tot verspilling van tijd, geheel mee eens. Echter steeds meer games zijn educatief en leveren behalve kennis ook inzicht op en trainen het geheugen en analytisch vermogen. Ik game al 30 jaar en ben er mee opgegroeid. Een goede mix van de juiste games op het juiste moment kan alleen maar leerzaam zijn. Het is een van de ‘verslavingen’ die je geld besparen ipv kosten (een game gaat niet in rook op).
Geniet, maar game met mate.
Veel jongeren benemen hun nachtrust, om eindeloos te gamen.
Verslavend, en rijp voor allerlei computerklachten: RSI, etc.
Tijdvullend, men stelt verkeerd haar of zijn prioriteiten.
Mijns inziens wegen de voordelen niet op tegen de nadelen.
Uitgezonderd. defensie, etc.
Het kleine beetje nut van het gamen(multitasken, snel leren analysren e.d.) weegt naar mijn mening niet op tegen het grootste nadeel: de enorme toename in verspilling van tijd doordat het gamen verslavend werkt, met name bij kinderen. Tel daarbij op dat de industrie er alles aan doet om er meer geld aan te verdienen, door bij bepaalde games een fuik toe te passen die de kinderen en volwassenen er toe beweegt om te gaan betalen om in hogere levels te kunnen gamen! Kortom: ik ben er zeer bezorgd over en denk dat gamen door ouders veel beter in de gaten gehouden moet worden. Geen computers meer op de slaapkamer, beperken van toegang tot het internet, maximaal 1 uur gamen per dag: dat soort dingen. Ik ben benieuwd hoe andere ouders hierover denken. Is er eigenlijk al een soort tegenbeweging opgericht?
Als ik eerlijk ben heeft het twee kanten.
De ene kant is het leerzame achter het gamen, en natuurlijk het coordinatievermogen tussen oog en hand.
Maar de andere kant ook weer de verslaving, niets horen als er iets verteld of gevraagd word, geen tijd voor echte mensen, verlies van besef,geen tijd nemen voor belangrijke dingen zoals sociaal leven, werk, school,
het is voor mij een beetje dubbel, men name het toenemende geweld in de games, ene kant oke en de andere kant niet zo oke
Vroeger speelden we een spelletje domino, dammen of kwartetten, of we gingen kantklossen, borduren, breien, bridgen. Zolang het gamen de plaats inneemt van deze spellen, en de spellen blijven onze intelligentie en fantasie prikkelen, is er weinog aan de hand. Het wordt anders wanneer het gamen in de plaats komt van sporten, buiten spelen of sociale contacten. Maar dat gold vroeger ook voor de ouderwetse spellen. Iemand die tien uur per dag schaakte moest ook op zijn gezondheid letten. zodra gamen een obsessie wordt is het mis, maar zolang het een beschaafde plaats inneemt in het moderne leven, lijkt mij het gevaar gering. Bij kleine kinderen lijkt mij enig toezicht hierop wel belangrijk. Maar bij kleuter denk ik dat het probleem vaak is dat de ouders geen tijd meer nemen om met hun kinderen te spelen, en hen te leren spelen, en van obsessies af te houden. Ook dat heeft minder met gamen te maken (de televisie is ook zo’n speelgoed waar je je kinderen geen uren per dag voor wilt zetten), maar meer met opvoeden.
Ik ben de mening toegedaan dat gamen schadelijk is voor de gezondheid, zowel lichamelijk als geestelijk, van een mens. Nuttig is het allesbehalve, er zijn wel zinvoller manieren om je tijd te besteden, aan dingen waar anderen ook wat aan hebben.